Your search
Results 57 resources
-
En el presente trabajo nos proponemos revisar los trasiegos de la canción “de autor” a la luz de una de sus muchas relaciones con el campo literario: la musicalización de poetas consagrados. Esta operación de “traslado”, con el correr de las décadas, ha conformado un corpus dilatado en el tiempo y en el espacio, y registra, en términos teóricos, diversas travesías: de la letra a la voz (y al cuerpo), del libro al disco (y, consecuentemente, a los medios y al escenario), de la soledad de la lectura silenciosa a la recepción grupal, etc. Nuestro interés se centrará en el análisis de estas cuestiones generales y, asimismo, en el de dos ejemplos puntuales, Joan Manuel Serrat y Amancio Prada. En el cruce de imaginarios diversos y a menudo encontrados, estos autores nos ofrecen dos “figuras de artista” enlazadas, naturalmente, con las particulares operatorias de lectura –y puesta en letra– que realizan de una/s determinada/s tradición/es y modelos de la literatura española.
-
The Celebrated poet and author of Can Poetry Matter?offers another bold, insightful collection of essays on literature's changing place in contemporary culturePoetry is an art that preceded writing, and it will survive television and video games . . . The problem won't be finding an audience. The challenge will be writing well enough to deserve one. In Disappearing Ink, Dana Gioia stakes the claim for poetry's place amid American popular culture, where poetry in its latest oral forms -rap, slam, performance-is transforming the traditional literary culture of the printed page. But, as the seminal title essay asks, "What is a conscientious critic supposed to do with an Eminem or Jay-Z?" In a brilliant array of essays that test the pulse of traditional and contemporary poetry, Gioia ponders the future of the written word and how it might find its most relevant incarnation. With the clarity, wit, and feisty intelligence that made Can Poetry Matter? one of the most important and controversial books about literature and contemporary American society, Gioia again demonstrates his unique abilities of observation and uncanny prognostication to examine our complicated everyday relationship to art. Dana Gioia offers insightful essays on literature's changing place in contemporary culture in this new collection." "What happens to poetry in a culture that no longer depends on books? Dana Gioia dismisses the standard cliches about poetry's precarious place in a society transformed by electronic media. Looking at both the literary world and popular entertainment, Gioia's original title essay offers an account of how new technologies and innovative forms of oral poetry - rap, slam, spoken work, performance art - are revitalizing the art in unexpected ways. I. Disappearing Ink Disappearing Ink: Poetry at the End of Print Culture The Hand of the Poet: The Magical Value of Manuscripts Longfellow in the Aftermath of Modernism II. West Coast Elegies Fallen Western Star: The Decline of San Francisco as a Literary Region Rexroth Rediscovered Brother Beat Jack Spicer and San Francisco’s Lost Bohemia John Haines Discovering Kay Ryan The Cult of Weldon Kees On Being a California Poet III. “All I Have is a Voice” “All I Have is a Voice”: September 11th and American Poetry Two Views of Robert Frost —The Life —The Poetry Elizabeth Bishop: From Coterie to Canon Barbara Howes and the Eminent Sorority The Journey of William Jay Smith Short Views —Donald Hall —Philip Levine —Peter Davison —Randall Jarrell —Janet Lewis —Samuel Menashe —Donald Justice James Tate and American Surrealism What is Italian American Poetry? “Connect the Prose and the Passion”
-
Este artigo forma parte dun traballo de investigación máis amplo que intenta afondar na historia do Grupo de Comunicación Poética Rompente facendo unha crónica do grupo, así como unha recompilación de todos os textos que Rompente publicou ou que ficaron inéditos ou esquecidos pola crítica. Aquí faise unha aproximación a unha das actividades de Rompente: a performance. Destácase esta modalidade artística, tanto pola relevancia que tivo no momento como tamén pola repercusión que ía ter este xeito de interpretar a arte de modo interdisciplinario (poesía, música e pintura) na creación artística galega de finais do século XX. Téntase facer do mesmo xeito unha pequena reflexión sobre o concepto performance. In this article I will discuss one of the activities of the Grupo de Comunicación Poética Rompente: performance. This artistic form is emphasised for the relevance it had at a given period and for the repercussions that this form of interpreting art by interdisciplinary means (poetry, music, and painting) had on Galician artistic creation at the end of the twentieth century. In the same manner, I will try to offer some new considerations on the concept of performance.
-
¿Cales son as implicacións para o espazo simbólico-cultural da Galicia do serodio século XX de considerar a suposta anomalía que é ter unha "abundancia" de poetas?. O presente artigo responde a esta pregunta ao propor avaliar a práctica das performances poéticas tendo en conta a invitación de Xoán González-Millán no seu Resistencia cultural e diferencia histórica a que consideremos os efectos das accións culturais nas relacións sociais. Esta estratexia permítenos entender a recuperación da esfera pública que este xeito de "facer" poesía conleva, pois rescátanse os poemas do contexto solitario e privado da lectura para traelos ao centro da palestra. What are the implications for the sumbolic cultural scenario of late 20th Century Galicia when considering the supposed anomaly of having an “abundance” of poets? This article responds to this query by evaluating the practice of poetics performances, taking into consideration Xoán González-Millán’s invitation to consider the effects of cultural actions in social relations in his Resistancia cultural e diferencia histórica. This strategy allows us to understand the recovery of the public sphere carried on by this mode os “making” poetry, since poems are conveyed from the private and solitary context of reading to be brought to the fore.
-
El doble sentido y la picardía, la utilización de términos eminentemente populares son inherentes a esta música desde sus orígenes, aunque es indudable que existen diferentes formas de abordarlos. Entonces, hay que buscar el cambio en el necesario reflejo de nuevas realidades, de lo cual la música ―como hecho estético― no puede escapar.
-
Cuando en el año 1983 Joaquín Sabina cerraba su respuesta a la pregunta de Víctor Claudín (“¿qué es la canción popular?”) en Pueblo que canta con el lúdico desafío “¡Abajo la Canción Popular! ¡Vivan las canciones populares!” no hacía más que volver a decir, con un gesto irónicamente adolescente, como él acostumbra a hacerlo, que con Franco (y, luego, el comienzo de la transición hacia la democracia española) debían ya de haberse muerto también los fundamentos y los dogmas, de uno y de otro lado: los de las políticas autoritarias y los de la reductiva y mezquinamente denominada “canción de protesta” contra esas mismas políticas. Las minúsculas y el plural de su respuesta cifran prodigiosamente la condición en verdad constestataria de esta canción buscada por Sabina, Serrat, Amancio Prada, Carlos Cano, Adolfo Celdrán, María del Mar Bonet, Paco Ibáñez, Lluís Llauch, Labordeta, Vainica Doble, Rosa León y otros. Ella, que acuñó tras de sí, como una música encantatoria, tantas denominaciones, ha “protestado”, desde su nacimiento, contra los abusos de los regímenes autoritarios y contra todos sus vecinos e hijos ilegítimos (los medios que los cobijaban, la canción “folclórica”, la de “consumo”…) incluyendo a sus descendientes actuales (la globalización, las diversas formas de xenofobia y discriminación, el descuido del sistema ecológico). Pero también “protestó” (desde el comienzo pero mucho más fructíferamente después), más allá de sus temas, a través de su filiación a menudo paradójica con la literatura consagrada y con otros productos circulantes dentro de los medios.
-
Índice Introducción de Jorge La Feria Prólogo de Eduardo A.RlLSSO Nota aclaratoria El cuarto iconoclasmo y otros ensayos herejes El cuarto iconoclasmo Repensando a Flusser y las imâgenes técnicas Ensayos en forma de hipermedia La fotografía como expresión del concepto Cuerpos y mentes en expansión El imaginario numérico El imaginario numérico: simulación y síntesis El arte deI video Máquina e imaginario: el desafio de las políticas tecnológicas Televisión: una cuestión de repertorio Los géneros televisivos y el diálogo Las voces del noticiero De la sinestesia o las imágenes de la música Reinvención del videoclip Por qué se desorganizan el lenguaje y el sentido? Antes y después deI cine El cine antes dei cine La caverna y e! acomodado r Anamorfosis cronotópicas o la cuarta dimensión de la imagen El fonógrafo visual La imagen técnica de la fotografia.a la sintesis numérica Tendencias recientes del audiovisual EI recorte de la figura Definición y pregnancia de la imagen EI eterno presente Azar y control en la edición Referencias Bibliográficas Nota sobre el autor
-
El presente trabajo tiene como objeto descubrir las claves de una lectura: la que hace Paco Ibáñez de los textos de Luis de Góngora y Argote. Porque es, sin duda, una lectura, esto es, una "versión" particular, en fin, una "traducción", el álbum de Ibáñez editado en 1964, al calor del movimiento de la "nueva canción" hispana, que recoge, en su programa formal e ideológico, el primer impulso de la poesía “social” consagrada: el retorno a la “inmensa mayoría” de Blas de Otero, la apuesta por el coloquialismo y las hablas populares, el fin de la “videncia” y la “demiurgia” modernas. La primera pregunta que nos hacemos es ¿cómo pensar a Góngora en este contexto? ¿cómo conciliar las imágenes fantasmáticas de uno de los poetas más herméticos y esteticistas de la tradición española con esta impronta “engagée” de los 60? Ibañez, parece, se atreve a todo. Pero no tanto.
-
En 1976 a poesía galega estaba a vivir un período de potentes cambios no que a renovación poética, ideolóxica e política camiñaban da man. A poesía estaba a decidir cál tiña que ser a súa relación coa realidade e cáles ían ser os camiños estéticos e formais a seguir, en pleno auxe da poesía epigonal socialrealista. Este mesmo ano xorde Rompente, o primeiro intento colectivo de renovar a poesía desde a convicción da vangarda permante. A súa proposta artellábase atendendo a catro principios elementais: comunicación, innovación, multidisciplinariedade e compromiso coa realidade. Fronte á poesía máis transcendente que logo ha callar nos anos oitenta, o grupo de Vigo aposta decididamente polo compromiso inmediato para servir como revulsivo na transformación da sociedade galega e por iso non lle ten medo ningún a transgredir calquera tipo de fronteira (formato, xénero, rexistro, temas, medio de expresión...). Neste artigo tentaremos explicar desde unha perspectiva historicista en qué consistiu Rompente.
-
La canción «de autor» española emergente en los '60 como modelo poético alternativo exhibe, en su misma factura, los estados de hibridación que atraviesan la mayor parte de los discursos culturales de la actualidad. Como gesto semiótico plural, se constituye en el cruce de tres sistemas: la literatura, el espectáculo y los medios de comunicación. En su naturaleza multifronte polemizan los paradigmas de oralidad yescritura, la premodernidad y la modernidad, las categorías de «culto», «popular», «masivo». Su relación con la literatura consagrada es, a un tiempo, de sumisión y de rechzo: se recuesta en ella en tanto modelo expresivo yrepertorio a musicalizar, pero se aparta de sus circuitos tradicionales para volverla sonido, cuerpo, texto que salta del cenáculo a la calle, de la letra a la voz, del libro al disco. En este sentido, la puesta en música de poesía en lengua española constituye uno de los aspectos más interesantes del género, aspecto que lleva nuestra reflexión hacia problemas teóricos específicos en tomo a la «traducción», en este caso, entre sistemas de modelización cultural diferentes.
-
El propósito de estas líneas consiste en reflexionar en torno a la conflictividad de unas denominaciones (y de unas prácticas culturales) que en el filo del milenio han desplazado y confundido las fronteras que la modernidad pretendía mantener vigorosamente en pie: nos referimos a los sistemas de lo "culto", lo "popular" y lo "masivo". La permeabilidad de estas divisiones, que afecta no sólo a los objetos culturales de la posmodernidad —como bien lo ha demostrado Roger Chartier en sus estudios sobre la Biblioteca Azul—1 obliga hoy a la necesidad tanto teórica como empírica de revisar la naturaleza las relaciones "culto"/"popular"-"masivo" en términos de enfrentamiento, y de mirar de otro modo los campos simbólicos donde operan las tres categorías mencionadas.2 Nosotros pretendemos hacerlo en un discurso específico, el de la canción española del 60 (similar a la emergida por los mismos años en Hispanoamérica), a partir de una lectura centrada en algunos "nombres" que, en torno a ésta, acuñaron sus productores, los medios, la opinión crítica en general: "de autor", "nueva juglaría" y "popular", entre otros. El análisis de los mismos pone en escena, creemos, las condiciones de existencia del objeto a que aluden, y revela, simultáneamente, las variables y cruces que, provenientes de campos culturales diversos, operan en la configuración de esta pecular práctica discursiva. En este sentido, los "nombres" ofrecen una puerta de entrada para pensar cuestiones que no alcanzarán a resolverse en estas páginas. Por ejemplo, la ruptura de las relaciones verticales de jerarquía entre lo "culto" y lo "popular" (y, del mismo modo, las existentes entre "escritura" y "oralidad"), específicamente en prácticas como la musicalización de la poesía consagrada por la institución literaria; la discusión en torno a los dominios de lo "popular", extendido más allá de lo "folclórico" (en la acepción conservadora del término), con la inclusión de géneros, digamos, "trasnacionales", como el rock. Al mismo tiempo, aquéllos nos permiten desmontar la dialéctica entre "apocalípticos" e "integrados"3 nacida con la irrupción de la comunicación masiva, y releer ciertos dogmas, que, desde el ámbito de la cultura académica o "superior", condenan indiscriminadamente las producciones mediáticas.
-
Reflexionar acerca de la “nueva” canción española como un espacio de contestación ideológica enfrentado con la canción de “consumo” y el artefacto “nacionalflamenquista” auspiciado por la gestión autoritaria es hoy un clisé crítico que requiere, para su depuración, de una exploración más rigurosa y sutil que dé cuenta, en los intersticios del género, de las verdaderas posibilidades de transgresión que éste instaura. En ese sentido, creemos que gran parte de la canción “popular” generada en España e Hispanoamérica en la década de los sesenta, y hoy plenamente vigente, no sólo viene a ampliar el espectro tematológico en los medios masivos de entonces hacia temas de mayor “compromiso” social, histórico y político, sino que, a través de su profunda vinculación con las corrientes poéticas coetáneas o inmediatamente anteriores –nos referimos específicamente a las generaciones de poetas “sociales” de los cincuenta y sesenta– problematiza la cuestión del lenguaje, en abierto distanciamiento con la canción de “consumo”, y socaba el statu quo con estrategias formales y conceptuales más engañosas y efectivas que las del grito “revolucionario”, de fácil saturación, cultivado también en gran medida por autores del mismo género. La canción, así, se abre como lugar de encuentro intertextual de múltiples discursos, el literario tradicionalmente considerado pero también aquellos “antipoéticos” (jergas varias, publicidad, etc.) jerarquizados como materiales creativos por las praxis poéticas arriba citadas.
-
El siglo XX se terminó –y el XXI empezó o, todavía, espera– con una crise de vers no menor de la que Mallarmé diagnosticó –y contribuyó a precipitar– a finales del XIX. El signo de la crisis, sin embargo, es distinto: con el simbolismo se trataba de una tensión no resuelta entre los instrumentos tradicionales de la poesía y la búsqueda de algo nuevo, de recomienzo. El mundo cambiaba visiblemente y a poesía buscaba su lugar en una situación demasiado volátil para su necesidad de pisar suelo firme. En esa zona de transición se carga el resorte que va a impulsar las primeras vanguardias. La crisis de hoy es menos un desconcierto que un compás de espero.
Explore
POEPOLIT
- Project Results (3)
Focus
- Cultural-Semiotic (39)
- Literary (39)
- Historical (38)
- Interartistic (34)
- Aesthetic (32)
- Performance Centred (29)
- Sociological (28)
- Cultural Analysis (26)
- Cultural Studies (22)
- Space/ City Studies (20)
- Philosophy/Political Theory Studies (18)
- Anthropological (17)
- Media Studies (16)
- Empirical/Systematic (15)
- Subaltern Studies (15)
- Comparatist (14)
- Hermeneutic (14)
- Philological (10)
- Feminist (8)
- Orality/Sound Studies (8)
- Discourse Analysis (5)
- Ethnic Studies (5)
- Gender Studies (5)
- Musical (3)
- Theatrical (3)
- Body Studies (2)
- Migration Studies (2)
- Gay-Lesbian Studies (1)
- Rhetorical (1)
- Translational (1)
Geocultural Space
-
Europe
(24)
- Atlantic Europe (14)
- Mediterranean Europe (9)
-
America
(23)
- Antilles (9)
- South America (9)
- North America (3)
-
Africa
(1)
- Central Africa (1)
- Southern Africa (1)
Period
- 1990-present (49)
- 1946-1989 (31)
- 1901-1945 (6)
Interartistic Relations
- Music
- Performance (41)
- Graphic Art (19)
- Videos (18)
- Cinema (13)
- Dance (12)
- Other (12)
- Staging Arts (12)
- Improvisation and Happenings (11)
- Graffiti (6)
- Photography (6)
- Electronic Arts (5)
- Painting (5)
- Architecture and Urbanism (2)
- Circus (2)
- Sculpture (1)
Repertoires
- Social Poetics (45)
- Poetics of Voice (44)
- Identitarian Poetics (34)
- Poetics of the Body (28)
- Poetics of Staging (25)
- Agitprop Poetics (21)
- Metapoetry (21)
- Traditional Poetry (21)
- Poetics of Performance (20)
- Neo-avant-guard Poetics (16)
- Narrative Poetics (14)
- Neo-epic Poetics (14)
- Poetics of Knowledge (14)
- Ludic Poetics (12)
- Feminist Poetics (7)
- Poetics of Improvisation (7)
- Satirical Poetics (7)
- Intimist Poetics (5)
- Biographic Poetics (4)
- Minimalist Poetics (3)
- Surrealist Poetics (3)
- Deconstructive Poetics (2)
- Heteroerotic Poetics (2)
- Homoerotic Poetics (2)
- Queer Poetics (2)
- Religious and Confessional Poetics (1)
Resource type
- Book (9)
- Book Section (8)
- Conference Paper (3)
- Journal Article (31)
- Magazine Article (3)
- Thesis (3)
Publication year
- Between 1900 and 1999 (7)
- Between 2000 and 2026 (49)
- Unknown (1)